गजेन्द्र मोक्ष स्तोत्र

श्रीशुक उवाच —
एवं व्यवसितो बुद्ध्या समाधाय मनो हृदि।
जजाप परमं जाप्यं प्राग्जन्मन्यनुशिक्षितम्॥

गजेन्द्र उवाच —
ॐ नमो भगवते तस्मै यत एतच्चिदात्मकम्।
पुरुषायादिबीजाय परेशायाभिधीमहि॥

यस्मिन्निदं यतश्चेदं येनेदं य इदं स्वयम्।
योऽस्मात्परस्माच्च परस्तं प्रपद्ये स्वयम्भुवम्॥

यः स्वात्मनीदं निजमाययार्पितं
क्वचिद्विभातं क्व च तत्तिरोहितम्।
अविद्धदृक् साक्ष्युभयं तदीक्षते
स आत्ममूलोऽवतु मां परात्परः॥

कालेन पञ्चत्वमितेषु कृत्स्नशो
लोकेषु पालेषु च सर्वहेतुषु।
तमस्तदासीद्गहनं गभीरं
यस्तस्य पारेऽभिविराजते विभुः॥

न यस्य देवा ऋषयः पदं विदुर्जन्तुः पुनः कोऽर्हति गन्तुमीरितुम्।
यथा नटस्याकृतिभिर्विचेष्टतो
दुरत्ययानुक्रमणः स मावतु॥

स त्वं ममाप्यच्युत तत्त्वकोविदैर्ज्ञानागमैरीश्वरसन्धिमर्ग्यते।
यद्यच्छरणं लभते विमुक्तये
तद्गच्छतां मां सकलं नमस्ते॥

अजायमानाय हिरण्यगर्भाय
परात्मने निर्वृतगुणात्मने नमः।
नारायणायामलकारणाय
नमोऽस्तु तस्मै भगवन्निधानाय॥

यः सर्वभूतात्मदृगात्मदर्शनो
ज्ञानात्मकः सत्त्वरजस्तमोमयः।
मायामयो योऽनुगुणो विभाव्यते
तस्मै नमस्ते परमेश्वराय॥

नमः शिवाय शांताय सत्त्वाय प्रमहात्मने।
पराय कारणायैव पुरुषाय नमो नमः॥

नमो नमस्तेऽखिलकारणाय
निष्कारणायाद्भुतकारणाय।
सर्वागमाम्नायमहर्णवाय
नारायणायाद्भुतशक्तये नमः॥

नमस्तेऽनन्ताय सहस्रमूर्तये
सहस्रपादाक्षिशिरोरुबाहवे।
सहस्रनाम्ने पुरुषाय शाश्वते
सहस्रकोट्युग्रविक्रमाय नमः॥

यः स्मृत्या च श्रवणेन भक्त्या
ध्यानाच्च कीर्तनाद्भगवतः सुधीः।
न पश्यति व्यसनमस्य जन्तो
दुरत्ययं तीव्रतमं तमोऽन्धम्॥

एवं स्तुतः स भगवान् अनादिरव्ययः।
प्रसन्नहासोऽरुणलोचनः प्रभुः।
करेण गृहीत्वा गजेन्द्रमंबुजात्
समुद्धृतो मुक्त इव द्विजाधिपः॥